Co w trawie piszczy

Porost nie oczekuje wiele. Trochę słońca, troszkę wody i skrawek powierzchni, której można się trzymać. Nie jest okazały, nie kwitnie tysiącami kolorów i nie pachnie odurzająco. To tylko taki mały, zielonkawy kleks.

Porost nie narzeka, choć czasem zdarza mu się zastanowić, jakby to było, być okazałą, zieloną rośliną. Dumnie prężyć się do słońca i zachwycać barwą. Częściej jednak myśli o własnym wzroście, gwałtownej (w granicach rozsądku) ekspansji, która pozwoli zająć mu co najmniej pół kamienia albo sztachety.

Czasem w sąsiedztwie porostu pojawiają się rośliny dobrze mu znane. Opowiadają z przejęciem o intensywnej fotosyntezie i ekspansji na nowe terytoria. Szczegółowo omawiają nowe łodyżki i listki, tudzież kto z kim jaki pyłek wymienił. A porost słucha i tak jakoś szarzeje nieco. I nagle czuje lekkie ukłucie, jakby go ziarnko piasku uwierało. Ale kłucie narasta i narasta. Porost szarzeje jeszcze bardziej, więdnie z lekka i ucieka, zanim kiełkująca zazdrość zapuści korzenie i wyrośnie w zawiść.

Porost wstydzi się tego, co poczuł. Przecież ta bujna roślinność, to jego dobrzy znajomi! Wredne igiełki nie powinny się były pojawić. Męczony wyrzutami sumienia porost przyjmuje nawet mniej wody i słońca. Poszarzały, wystawia swe rachityczne ciałko na działanie zmiennych warunków atmosferycznych.

I tak pewnie trwałby, samobiczując się na swój porostowy sposób, gdyby nie pojawiły się na jego drodze grzyby - dorodne o pięknych kapeluszach. Grzyby, które także nie dostają zbyt wiele. Pochyliły swe imponujące kapelusze nad porostem i powiedziały mu coś, co musiał usłyszeć. Nie był już więcej poszarzały i zwiędły. Uspokoił się i ... robił swoje, czekając na swój moment.