Angielski

Nauczanie innych to przygoda.
Od października jestem lektorką (ach, to brzmi dumnie) języka angielskiego w pewnej szkole języków obcych. Hasło "lektorka" jest może w tym przypadku trochę na wyrost, bo wciąż jestem studentką, ale staram się jak mogę.
Choć obawiam się, że moje starania i tak na nic się nie zdadzą.
Mam dwójkę maturzystów, bardzo fajni chłopcy,ale oni nie znają języka. Nie potrafią mówić, nie potrafią pisać i mają mały zasób słów. A wbrew pozorom, nawet matura na podstawowym poziomie, wcale nie jest prosta. Trzeba przecież przeczytać tekst (i zrozumieć go!), by następnie odpowiedzieć na pytania. Trzeba napisać dwa teksty i jeszcze porozmawiać z komisją.
Nie mają szans na zdanie matury i za każdym gdy ich widzę, jest mi bardzo przykro z tego powodu. I za każdym razem jedno mnie zastanawia....jak oni doszli do klasy maturalnej? Jak są prowadzone ich lekcje angielskiego, że chociaż poziom ich wiedzy jest zatrważająco niski, to jednak zdali i są w ostatniej klasie?
Myślę, że dzielenie na grupy według poziomu zaawansowania powinno być obowiązkowe i uczeń na angielski, zamiast ze swoją klasą, chodziłby ze swoją grupą. Miałam szczęście uczyć się w takim systemie i bardzo go sobie chwalę, bo wszyscy byliśmy na jednym poziomie i było wiadomo co można z nami zrobić. Co już umiemy, a nad czym trzeba jeszcze popracować. A w klasie, kiedy ktoś już coś wie a inny nic, jak wypośrodkować poziom? Jak to zrobić, by ten co już coś wie, nie nudził się i jednocześnie ten, który nie wie nic, cokolwiek wyniósł z lekcji? To przecież niewykonalne.